اولین روز خوزه مورینیو در رئال مادرید:
« نمی دانم که آیا برای مربیگری رئال مادرید زاده شده ام یا نه ولی مطمئنم برای مربیگری در دنیای فوتبال به دنیا آمده ام و همیشه چالشهای بزرگ و مهم را بسیار دوست داشته ام.جذابیت رئال مادرید برای من، به خاطر تاریخ باقدمت، ناکامی های آنها در سالهای اخیر و توقعات بالا برای موفقیت است.رئال تیمی یکتاست و برای یک مربی و یا یک بازیکن بزرگ، عدم حضور در رئال به منزله جای خالی بزرگی در کارنامه ورزشی اش. خوشبختانه و به لطف تلاشهای صورت گرفته، کارنامه کاری من بسیار خوب است و اکنون مربی گری در رئال مادرید برایم به منزله افتخاری بزرگ است ولی زیباترین، زیباترین و زیباترین نکته، مربی گری یا بازی کردن در رئال نیست؛ بلکه زیباترین،زیباترین و زیباترین حس، قهرمانی با رئال است و این همان انگیزه و هدف من است.»

خنده داره! خیلی خنده داره. عمو ضرغام در افاضات جدید فرمودن که شبکه های ماهواره ای رو تهدید نمی دانند و کلا آدم حساب نمی کنند به خصوص فارسی وان! این قضیه ۲ حالت داره یا استاد در منزل ماهواره ندارند و کلهم اجمعین بی خبرند یا اینکه از منزل همسایه ماهواره را دیده اند ولی چون درست متوجه نشده اند نفهمیدن. من نمی فهمم اگر این شبکه های کذایی تهدید نیستند پس چرا در کجور آباد صفلی هم ماهواره رویت می شود؟ حضرت ایشان کافی است یک بار با مترو تشریف ببرند شهر ری. در مسیر منازل مردم قشر زیر زیر زیر خط فقر رو کنار ریل مترو (از ایستگاه شوش به بعد مترو زمینی می شود) می بینند که پشت بام هایشان کاملا معلوم است. بلا استثنا روی پشت بام های همه بشقاب های ماهواره واضح و مبرهن است. دقت بفرمایید که زعفرانیه و فرمانیه رو نگفتم، مردم پایین میدان شوش یا به قول خودشون لب خط جدید رو گفتم. به عبارت بهتر طرف نون نداره بخوره دیش ماهواره انداخته اون بالا.
قطعا استاد با برنامه های بی نظیرشان و شومن های جهانی چون وحید یامین پور هرگز احساس خطر نمی کند.

۴۵ سال! می دانی چقدر است؟ یعنی ۱۱ سال قبل از تولد اٍل کاپیتانو. حالا بعد از ۴۵ سال اینتر قهرمان شد. چه کسی دیده بود در قهرمانی یک تیم روسای عصا قورت داده اروپایی پایین بیایند؟ اما برای اینتر اینگونه شد و رئیس موراتی هم به جشن اینتری ها پیوست.
دیشب اینتر قهرمان اروپا شد. اینتری که روی آن برچسب خوزه مورینیو خورده بود. اینتری که به قول حمیدرضا صدر سخت ترین مسیر را برای قهرمانی طی کرد پس حتما شایسته پیروزی بود. فقط یادتان باشد که خوزه این فصل ۴ بار با بارسلونا بازی کرد و باز هم یادتان باشد همه بازی های برگشت خارج از خانه اینتر بوده. و وقتی همه اینها را کنار هم بگذارید و ببینید اینترقهرمان انگلیس یعنی چلسی را هم در کنار قهرمان اسپانیا یعنی بارسلونا حذف کرد آن وقت اوج کار خوزه را پی می برید.
دیشب نگاه خوزه عجیب بود. عادل می گفت به سکوهای سانتیاگو برنابئو نگاه می کرد. نگاهش نگاه کسی بود که خانه جدیدش را می بیند. آیا سال آینده خوزه همین جام را دوباره به مادرید اما این بار به صاحب همیشگی اش، رئال مادرید پس می دهد؟

تا جایی که یادم هست از ۸ یا ۹ سالگی یا شاید هم کمتر هر سال به نمایشگاه کتاب رفته ام، گاهی این رفتن به ۲ یا ۳ بار هم افزایش پیدا می کرد مخصوصا آن سال ها که جشنواره مطبوعات در آن ۳ سالن انتهایی مکان قبلی نمایشگاه برقرار بود. به لطف دولت محترم چند سالی هست که نمایشگاه به محیط بی روح مصلی آمده. نه خبری از تپه های چمن است که بعد از چند ساعت پیاده روی و کتاب بینی و کتاب خری! آنجا غذایی بخوردی نه خنکای استخر بزرگ که گرمای اردیبهشت را قابل تحمل کند و نه آن فضای نوستالژیک که کلی از خاطرات کتاب خوانی نوجوانی ما بود.
امسال بعد از ۱۹-۱۸ سال یا شاید کمی بیش و کم، بیخیال رفتن به نمایشگاه شده ام. نه دل و دماغی دارم نه میل و رغبتی. این نداشتن انگیزه وقتی بیشتر شد که شنیدم در همان روز اول نمایشگاه را شخم زده اند و همان معدود کتاب های به درد بخور باقیمانده را هم به یغما بردند.
نمایشگاه کتاب مدتی بود که دیگر طعم سابق را نداشت. حتی ساندویچ هایش! اما امسال دیدنش هیچ لذتی ندارد. دست مریزاد به دولت و حکومتی که معدود کتاب خوان هایی مثل من را هم از رفتن به این نمایشگاه و کتاب خوانی دلزده کرد. نرفتن به نمایشگاه بعد از نزدیک بیست سال در زندگی شخصی ام اتفاق مهمی بود، خیلی مهم.

تکمیل: چند روز آفلاین طنزی در مسنجرم بود، دوستی نوشت: " در تهران بزرگترین نمایشگاه کتاب در بزرگترین نمازخانه برگزار می شود، اما نه کسی نماز می خواد نه کتاب"